قفس را آب دادم
پرنده… سبز نشد…

I watered the cage
The bird ain’t no greener

من

خاموشم

تا ماه… با تو… بگوید

I
Am quiet
Until you hear
From the moon

شعر
تک درختی کهن
به سینه دشت...
خسته از باد و حمله طوفان
دستمالی سپید بر پنجه
خواهد از لشگران باد آمان...
۱۳۴۰
Translation 
An ancient tree
On the chest of the steppes
Weary / of the wind & squalling onslaught
A white handkerchief
   In his claw –
                Begging the
         Armies of the wind for
                                mercy
— b, 3/22/26
شعر
بُرو مهتاب شام دیگران باش
دو روزی هم به کام دیگران باش
مرا در سرد سیر غم رها کن
برو خورشید بام دیگران باش
بروجرد، ۱۳۳۹
Translation
Go – be moonlight for another's evening
For a day – or two even be their wish & longing
Leave me in the cold rut of grief [but]
Go – be sunlight for someone else's dawning
— b, 4/3/26

Old News

آخرین خبر

I wish I was a ruined watch tower
on a back county road
so that on rainy nights
the damp
& dirty pigeons
could sleep on one leg
under my railings.

The damp drunken smell of filth & feather
the sound of their weeze & rasp
the wet clay, wet cob, mouldering adobe –

it brings to mind
an older era –
a lost way to make a living.

& So the horses of our minds
run off to towns of nostalgia.

But I do wish I was a ruined watch tower
on a back county road
so that on rainy nights
the damp
& dirty pigeons
could sleep on one leg
under my railings

& there
by it’s base

2 watchmen burn fire
telling tales & adventures
to one another

کاشکی من برج ویرانی به راهی دور بودم
تا که در شب های بارانی

کبوتر ها نم آلوده
به زیر سقف ایوانم
به یک پا تکیه میدادند و می‌خفتند

بوی نم آلود و مستی آور پر ها
با صدای وهم انگیز نفس های کبوترها
کاهگل ها خیس باران

خاطرات دور دوران را
به خاطر زنده میسازد
اسب خاطر را به شهر یادهای دور می‌تازد

کاشکی من برج ویرانی به راهی دور بودم
تا که در شب های بارانی

کبوتر ها نم آلوده
به زیر سقف ایوانم
به یک پا تکیه میدادند و می‌خفتند

پای ایوان در کنار آتش سوزان
دو شبگرد غم آلوده
برای یکدگر از سرگذشت خویش می گفتند.